Mission: Impossible - Fallout ★★★★★

Het kostte mij exact één zomervakantie (een lange rit naar Spanje, na twee weken naar Zuid-Frankrijk, en weer terug) om mij helemaal hypet te krijgen voor Mission: Impossible - Fallout. Yes, een nieuw deel is hier, van de actiefranchise waarin Tom Cruise zichzelf voor de camera's probeert te doden.

Ditmaal was het hem weer bijna gelukt. Hij brak zijn voet in Londen, waardoor de hele film weken vertraging opliep en het budget daarmee gestaag groeide. De eerste geluiden uit de internationale bioscoopkassa's waren stapels rinkelende munten. Onze gekke Scientology-acteur heeft helemaal geen Dark Universe nodig om veel geld binnen te halen. Hij heeft zijn eigen spionagefranchise.

Al eerder las ik een prachtig artikel op The Hollywood Reporter die Mission: Impossible niet alleen, net als vele anderen, het nieuwste deel op een voetstuk zette naast het fantastische Mad Max: Fury Road, maar ook de evolutie van de franchise aanprijst. Want ja, het is bizar dat Ethan Hunt (Cruise) in deze films geen superheld is. Sterker nog: telkens weer is het maar hopen dat hij wel doet wat hij zou moeten doen en dat zijn ingewikkelde tech werkt.

Na een maand verheugen op mijn bioscoopbezoek, deels om het overslaan van Fury Road op het grote scherm te compenseren, hoopte ik dat de hype mij niet zou beïnvloeden. Je weet hoe dat gaat met verwachtingen die hoger en hoger gespannen worden. Na een tijdje is het een berg waar zelfs Hunt met een helikopter - natuurlijk in de allerlaatste seconde voor er een bom ontploft - niet overheen kan komen.

Mission: Impossible - Fallout heeft niet alleen meer leestekens en spaties in de titel dan strikt noodzakelijk, ook is het verhaal ingewikkelder dan je zou verwachten. Waar die laatste Mad Max-film een aaneenschakeling van visuele actie is, worden hier de overweldigende set-pieces afgewisseld met snelle, informatieve dialogen waar je echt goed bij moet blijven. Een van de eerste scènes is een mission briefing die je niet wilt missen. Zo'n twee minuten krijg je, ongefilterd en ruw, dezelfde uitleg die Hunt krijgt voor hij kan kiezen om de missie te accepteren.

Zo'n informatiefestijn had ik niet verwacht en gelijk kreeg ik een . haat/liefde verhouding met de film. Een James Bond-flick op prestatiebevorderende drugs, die het verhaal en actie in overdrive hadden, zou alleen nooit zo boeiend blijven. Mijn hele verwachtingsprobleem dat ik bij John Wick 2 had, lijkt zich weer te herhalen, bleef ik maar denken. "ER IS TE WEINIG ACTIE, TOCH?!" schreeuwde ik vanbinnen. Die waanzinnige sprong uit het vliegtuig, de badkamerscène, waar is de actie daaromheen?

James Bond en Fury Road. Die twee suisden door mijn hoofd. Het plot is ingewikkelder dan in de gemiddelde Bond-film, maar sowieso is dat personage te perfect. Waar het die MI6 agent altijd in zijn eentje lukt, heeft Hunt meer mensen nodig. 007 is een superheld in een heldloze wereld. Fallout zal nooit boven Fury Road uitkomen. Misschien is het beter om te zeggen dat het een andere soort actiefilm is.

Gelukkig realiseerde ik dat ik de film in een onterecht keurslijf drukte omdat ik mijn koppie erbij moest houden. Dat het plot wat ingewikkelder was, was juist een geweldige uitdaging. De pauze die we hadden, vergemakkelijkte het iets. Ook wel nodig bij zo'n lange film. Zelfs op de helft kwam ik de zaal uit met een grote glimlach.

Het briljante van de film, en daarin vertel ik helemaal niks nieuws, is hoe duidelijk en overzichtelijk alle actie is gefilmd. Je weet precies wat er op het spel staat. De film lang had volgens mij iedereen in de zaal zijn mond wijd open staan; je zit de hele tijd op het puntje van je stoel, omdat het steeds net (niet) lukt. En je lacht ook nog eens af en toe. Goed dat Hunt een aantal dilemma's krijgt met grote consequenties. Maar het mooiste is nog: hij kan niet alles zelf. Zijn team maakt soms de beste keuzes.

Wat een actiefilm, zeg. Naderhand zei mijn moeder dat deze op tv een stuk minder spannend zou zijn. Ik keek haar aan, glimlachte lief, en schudde nee.