Pierrot le Fou

In twee keer gekeken. Pas bij de tweede helft wist ik dat dit een French New Wave film was.

Hoe dan ook; ik begreep er daadwerkelijk niks van. De eerste helft was een soort Bonnie & Clyde met af en toe een onbegrijpelijke montage en praten in de camera. De tweede helft... weet ik niet?

En die willekeurige running joke: zij noemt hem de hele tijd Pierrot, waarop hij dan zegt "Mijn naam is Ferdinand".

Een poëtisch geheel dat dromerig aanvoelt. Ik verveelde me. Als ik erop terugkijk, had ik eigenlijk eerder moeten stoppen met kijken.