Singin' in the Rain

Singin' in the Rain ★★★★★

Hollywood, 1952. De Tweede Wereldoorlog is voorbij en met zijn allen durven we weer te hopen. De televisie begint op te komen en mensen blijven thuis. Bioscopen zullen de komende vijftien jaar langzaam maar zeker leeglopen.

Het depressieve zwart-witdrama van Billy Wilder twee jaar geleden (Sunset Boulevard) kwam al even langs bij de tragiek die de overgang tussen stomme films en geluidsfilms bracht. Alleen, dit was de jaren '50 en daarin moest meer hoop komen!

Dat is mijn fictieve verklaring waarom Singin' in the Rain bestaat. Het speelt zich af rond 1927, de plotse introductie en overgang van geluidsloos beeld naar pratende acteurs. Een energieke periode met technische ontwikkelingen die veel spanning teweeg bracht - net als de jaren die op de film in '52 zouden volgen.

Deze musical werd een hit, al was het maar omdat mensen hoop nodig hadden. Net als nu verlangen we terug naar het verleden, 'toen alles nog goed was'. Voor hen was het vóór de Grote Depressie, vóór de Tweede Wereldoorlog, naar die tijd dat alles nog fijn was. De tijd dat je nog vrolijk in de regen kon huppelen, zonder zorgen.

Natuurlijk bestaat er geen tijdperk zonder zorgen. Er is altijd wel wat. Singin' in the Rain is pure escapisme die ook nog eens goed laat zien hoe Hollywood in die eerste jaren precies te werk ging. Zelfs de neppe kant van het celebritywezen blijft niet onderbelicht.

Het is heerlijk en goed genot en ideaal op zo'n regenachtige dag.