Star Wars: Episode II - Attack of the Clones

Star Wars: Episode II - Attack of the Clones ★★★

Hou eens op over die cgi!

Ik heb een hele rare liefde-haat relatie gekregen met cgi bij het herkijken van de Star Wars prequels. Zo zei ik al in de recensie van The Phantom Menace (1999) zien sommige momenten er echt fantastisch mooi uit terwijl het soms ook spuuglelijk is. Dit blijft doorgaan in Episode II: Attack of the Clones (2002).

Nu kun je misschien denken "Wilco, hou toch eens op met zeiken over die stomme 'C.I.T.' of zoiets!", maar deze drie films mág ik dat expliciet. Deze trilogie is namelijk zo sterk verstrengeld aan computergraphics, dat je de films er niet los van kan zien. Concreet: bijna elk beeld en sowieso elke scène bevat íets wat is aangepast in post-production. Tegenwoordig is zoiets in blockbusters normaal. Of dat een goed ding is, heb ik mij al vaak genoeg over uitgelaten. Maar in 2002 is het duidelijk nog niet overtuigend genoeg.

Dat gezegd; ik bekijk Star Wars sowieso door een roze bril.

Attack of the Clones gaat over Anakin Skywalker die verliefd wordt op Padmé Amidala, een verboden liefde tussen een Jedi en een Senator. Helaas is het enorm slecht geacteerd, mede door de slechte dialogen, waardoor het ongeloofwaardig is. En freaking creepy. Deed me écht denken aan Twilight. Sorry. ("Oh nee, ik zei iets wat ik niet hardop had moeten zeggen", zucht.)

Het zit vol met saaie praatscènes. Waarom niet mensen iets laten doen wanneer ze met elkaar praten enzo. Vaak over politiek en macht. Met daarnaast vette grote actiescènes (wel veel cgi). Een beetje vreemde mix.

Als het ware is Attack of the Clones een soort subtiele kopie van The Empire Strikes Back (1980) op de verkeerde punten. Oftewel, George Lucas weet niet helemaal waar het succes van Empire vandaan kwam. Want hou je notitieblok erbij, deze punten uit Empire bevat zijn film:

- Een astroïdeveld
- Gecentreerd liefdesverhaal
- Twee door elkaar gemixte verhalen (Obi-Wan en Anakin zijn gescheiden)
- Grote stadachtige planeet waar groot deel verhaal afspeelt
- "I'll never join you" - Dit keer Obi-Wan in plaats van Luke

Overtuigd?

Wat ik prachtig vind aan Attack of the Clones is hoe John Williams, de muziekmaker van deze film, het voor elkaar kreeg om de hele film te laten spreken met behulp van de muziek. Zijn liefdesthema van deze film hoor ik regelmatig nog op tv, in YouTubefilmpjes en op de radio. Hun liefdesverhaal kun je beter enkel in de muziek horen; heb je ook geen last van hun acteerwerk en de dialogen.

Willekeurige gedachte:
Hoe komt Padmé aan zo. enorm. veel. jurken!

Graaf Dooku is de film lang redelijk empatisch gemaakt. Zeker toen hij zei dat hij de Sith kapot wilde maken, begon ik me echt af te vragen wat er zou gebeurt kunnen zijn wanneer de Separatisten hadden gewonnen. Had dan de Emperor wel aan de macht gekomen? Ik merk dat er op machtsniveau heel veel interessante thema's zitten die wel echt heel tof zijn.

George Lucas heeft er tenminste iets origineels van proberen te maken. Dat is gelukt, al is hij verder niet meer zo'n goede filmmaker als vroeger. Ik was trouwens nog benieuwd of we over twintig jaar net zoals de originele trilogie een nieuwe uitgave krijgen met nóg meer cgi. Ik kan er niet op wachten! *zucht*

66/100